Een proeverij voorbereiden klinkt vaak romantischer dan het is. In werkelijkheid begon deze verjaardagscatering met een stuk buikspek. De huidzijde werd 24 uur in de koelkast gedroogd, terwijl de vleeszijde werd ingewreven met een aromatische mix van five spices. Een eenvoudige voorbereiding die vooral wat tijd nodig heeft.
Terwijl het vlees lag te rusten, was ik bezig met het inmaken van worteltjes met onder andere kardemom en steranijs. Die kwamen later mooi tot hun recht bij de buikspek, als frisse tegenhanger op het bord. Ook stond er een mousse van bloemkool en camembert op het menu. Zacht, romig, en nog nét niet opgegeten voordat hij op tafel stond. Onze meiden kwamen namelijk al even nieuwsgierig de keuken in geslopen voor een voorproefje. Ze weten inmiddels dat als wij in de keuken staan, alle kleine kinderhandjes op moeten passen. Maar die avond, na alle voorbereidingen, kregen ze toch hun beloning: een kommetje mousse als extra bij het avondeten. Kleine smulpapen, en natuurlijk stiekeme proefkonijntjes.
De dag voor de catering stond verder volledig in het teken van voorbereiden. Van het afmaken van de gerechtjes tot het afstemmen van de combinaties. Gelukkig had Tim ondertussen alle materialen klaargezet, van glaswerk en servies tot tafelaankleding. ’s Avonds nog even de menukaart controleren, de laatste details nalopen, en dan toch nog één keer denken: heb ik echt alles?
De volgende ochtend begon zoals altijd met het Grote Afvinkmoment. Koffie in de ene hand, lijst in de andere, hoofd al half in de auto. Met meer dan een uur reistijd is er geen ruimte voor “dat pak ik straks nog wel even.” Dus ging ik mijn checklist af: flessen, glazen, kurkentrekker. Waar is de kurkentrekker? In mijn jaszak, natuurlijk. Pas als je drie keer hetzelfde kastje opent en niets nieuws meer ontdekt, weet je dat het tijd is om te gaan.
De proeverij zelf was er een waar ik met veel plezier op terugkijk. Een ontspannen middag die overliep in de avond, met zorgvuldig gekozen wijn-spijscombinaties, een goedgevulde borrelplank en een selectie alcoholvrije alternatieven. De plank bestond uit kazen, charcuterie en een zelfgemaakte fetadip met druivenjam. De alcoholvrije drankjes vielen net zo goed in de smaak als de wijnen. Met een mooi glas en een paar garnituren wordt ook zonder alcohol iets bijzonders geserveerd.
Wat deze middag vooral bijzonder maakte, was de oprechte interesse van de gasten. Geen stijve bedoening, geen proefnotities of gefluister over afdronk en zuren. Of, nog frustrerender: die keren dat je uitgebreid vertelt over de wijn, maar de helft van de groep vooral lijkt te wachten op wanneer er gegeten mag worden. Hier werd geluisterd, meegedacht en gevraagd. Precies zoals een proeverij bedoeld is.
En dan was er nog de cava. Ik had een fles koud gelegd om te sabreren, met een kort Napoleontisch verhaal erbij. Volgens de overlevering sabreerden de cavalerieofficieren van Napoleon na hun overwinningen hun champagneflessen met zwaarden, bij gebrek aan tijd en kurkentrekkers. Praktisch en indrukwekkend. Alleen, het regende. En sabreren in de regen met een zwaard is vragen om problemen, en waarschijnlijk ook om een telefoontje naar de verzekering. Dus: plan geschrapt. Dacht ik.
Tot de jarige vroeg: “Hoe werkt dat eigenlijk, sabreren?”
Ik zette een nieuwe fles cava koud. Zij dacht natuurlijk dat ik het zou doen.
Maar nee, zij mocht het doen. Haar man stond al klaar om het moment te filmen. De jarige sabreerde zelf de fles alsof ze het al jaren deed. Een spontaan, feestelijk moment dat de middag perfect samenvatte.
Na afloop was het tijd om op te ruimen. De kinderen waren gelukkig prima onder de pannen, dus ik kon zonder haast alles inladen. Eenmaal thuis begon het bekende ritueel: uitpakken, schoonmaken, terug opbergen. Een paar uur verder en alles stond weer op zijn plek.
Maar zo gaat dat. Voor elke geslaagde proeverij hoort een avond soppen en sjouwen erbij. En als je dan terugkijkt op zo’n middag waarin alles klopt, dan weet je weer precies waarom je dit werk met zoveel liefde doet.
